Lief dagboek,

 Vandaag mocht ik van mijn vrouw naar de club. Ik had mijn gulden voor de toss weer helemaal opgepoetst en vol met zenuwen vertrok ik. Gelukkig was mijn band nog hard, deze had ik gisteren nog geplakt. Die stomme jongens prikken hem steeds weer lek.

Eenmaal aangekomen op de club kreeg ik van Kabouter Kwebbel te horen dat ik een wedstrijd mocht fluiten tegen Vep uit Woerden. Nou dagboek, dat was echt super en had er echt helemaal zin in.

Met mijn vlaggen betrad ik het veld en ik had express mijn glazen van mijn bril goed gepoetst. Jammer van die krassen op het ene glas, die gaan er niet meer uit. Maar ja lief dagboek, ik wil je niet vertellen hoe dat komt. Ik geef Truus helemaal nergens de schuld van.

Na de toss, ik gooide de gulden op de voetbalschoen van de aanvoerder, kon de wedstrijd beginnen. Wat was het toch leuk om die mannen te zien rennen in hun korte broekjes.  En ze deden zo hun best.  Gelukkig gebeurde er soms iets zodat ik kon blazen op mijn fluitje. Het leukste vond ik nog dat toen er iets gebeurde en ik niet floot. Die jongen liep zelfs mank, lief dagboek. Toen gaf ik maar een stuiterbal. Uiteindelijk scoorde iemand van Vep, het was een mooi doelpunt dagboek. Ik kon niets bedenken om deze af te keuren, dus dat deed ik dan maar niet.

Toen was er een corner en ging ik op de achterlijn staan. Gelukkig net met mijn goede glas van mijn bril aan de juiste kant. Toen kon ik zien dat de bal over de doellijn was en het een doelpunt. Ik vond het een lullig doelpunt, maar telde hem wel.

Daarna was het rust en stond het 1-1. Ik had halverwege al in mijn broek gepoept van spanning, dus kon ik mooi mijn broekje vervangen.  Na mijn glaasje fristi ging ik naar de kleedkamer van Vep, maar ze hadden er zoveel zin in dat ze al waren opgestaan. Dat is jammer lief dagboek, want toen ik vorig jaar een keer mocht fluiten en in de rust ook de jongens ging halen, mocht ik in de kleedkamer hun piemels zien.

De tweede helft begon en het was best leuk hoor. Maar er waren wel wat dingen die ik niet had gezien. Of ik vertelde dat ik het niet had gezien. Of het kwam door mijn bril. Gelukkig had niemand mijn glazen oog gezien, hij was op de grond gevallen. Ik had hem snel weer ingedaan. Weet je nog dagboek, dat de tegenstander hem ging overgooien en ik hem moest proberen af te pakken? Dat was niet leuk he? Oja, weet je wat er ook nog was? Ik had niet gefloten voor een flinke duw. Ik dacht ik help de club een beetje en fluit niet. Toen stond het 2-1.

Daarna was iemand van Esto net zoals Truus was, hij trapte na. Ik wist dat het rood was, maar ik zag een stier dus gaf ik maar geel. Haha sukkels. Daarna was het ook nog leuk want die spelers van vep waren allemaal boos op mij. Maar ik was echt stoer lief dagboek, ik deed wat ik wilde. Dat kan bij Truus thuis niet. Het werd mijn dag en ik vergat helemaal dat ik ook nog moest fluiten. Soms deed ik het dan ineens wel omdat ik het leuk vond. Iemand van Vep zei dat ze hun karakter moesten tonen zodat ze dan misschien nog konden winnen. Ik lachte in mijn vuistje en kwam erachter dat ik bij het vervangen van mijn broekje mijn handen niet had gewassen. Nu wist ik ook wat ik in mijn oog had nadat ik even had gewreven. Truus leek een beetje op de nummer 4 van Vep. Om Truus een hak te zetten, stuurde ik hem eruit. Doei Truus, hahah. Het werd toen lastig voor Vep en mijn jongens konden de score uitbreiden. Ik luisterde niet naar de grensrechter, ik moet al naar Truus luisteren.

Lief dagboek, ik voelde me echt de koning van het veld want ik kon doen wat ik bedacht had. Alles lukte, maar toen scoorde Vep nog een keertje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het een mooie goal vond. Ik vertelde de jongens van Esto dat het wel goed zou komen en zo gebeurde het ook. Het werd uiteindelijk 5-2. Ik kreeg na de wedstrijd wel een paar handjes. Ik moest van binnen lachen omdat ze daarna allemaal stront aan hun handen hadden. Lief dagboek, je weet dat ik je nooit in de steek zal laten. Ik hoop dat Truus dat wel doet. Maar dagboekje, ik ga nu stoppen en ik hoop dat ik nog veel vaker mag fluiten. Ik hoorde nog wel dat toen ik aan het douchen was dat de jongens van Vep met elkaar discussieerden, of het nou aan mij zou hebben gelegen. Nou, lief dagboek, ik denk dat ze het wel gaan redden, ze moeten gewoon doorgaan en zich niet teveel af te laten leiden. Eigenlijk waren het hele leuke jongens en konden ze best aardig voetballen, het komt er alleen nog niet goed uit.

 Lief dagboek, bedankt dat ik weer mocht schrijven in je. Nu ga ik weer luisteren naar Marianne Weber op mijn discman.